Her sabah bir başka ölüm haberiyle uyanıyoruz. Kadınlar öldürülüyor, çocuklar istismara uğruyor, emekliler pazar artıklarını topluyor. Gençler ya gitmenin, ya da unutmanın yollarını arıyor. Sokaklar öfke, sosyal medya nefret, gündem ise kavga dolu.
Hiçbir şey “olağan” değil ama her şey çok “alışıldık”. Ve belki de en büyük felaket bu: Alışmak.
Çünkü ne zaman bir kadın öldürülse “bir yenisi daha” diyoruz. Ne zaman bir zam gelse “alıştık” diyoruz. Ne zaman bir yolsuzluk patlasa, gülüp geçiyoruz.
Vicdan, yavaş yavaş tükeniyor. Tepki, artık sadece başlıkların altında kalıyor. Bir tweet kadar sürüyor öfkemiz, bir story kadar dayanıyor hafızamız.
Ama artık geçemiyoruz. Çünkü bu ülke artık bir haber bülteni değil. Bu ülke artık “başlık” değil. Bu ülke, hepimizin hayatta kalmaya çalıştığı bir enkaz…
Bir yanda açlık sınırının altına düşen milyonlar, bir yanda lüks içinde “milletin halinden” dem vuranlar.
Bir yanda sabaha kadar çalışan işçiler, diğer yanda sadece “akraba olmakla” kariyer yapanlar.
Bir yanda adalet isteyenler, diğer yanda hukuku istediği gibi bükebilenler…
Biz artık sadece geçinmeye değil, dayanmaya çalışıyoruz. Ay sonuna değil, sabah haberlerine…
Kirasını ödeyemeyen bir baba, ilaç alamayan bir yaşlı, market raflarına uzanamayan bir anne…
Sadece onlar mı? Değil. Çünkü bu ülkede artık en büyük yoksulluk umut yoksulluğu.
Ve en tehlikeli suskunluk, herkesin içinden “Bir gün bana da olur mu?” korkusuyla sessizleştiği o an başlıyor.
